“Добра памятаю пачатак вайны.Тады мне споўнілася 17 гадоў. Каля нашага двара раслі вялікія вербы. Тут размясцілася салдацкая кухня. Калі чырвонаармейцы прыйшлі на абед, немцы пачалі бамбіць усё навокал. У хуткім часе я быў прызваны ў армію. Спачатку трапіў ў вучэбку, дзе камандзірам быў Алесь Камароўскі з вёскі Ячанка. Служыў я сувязістам ў разведгрупе. Увесь час ваяваў я на 1 Беларускім фронце і дайшоў амаль да Берліна.У Польшчы, пад Варшавай, быў паранены ў плячо і некаторы час правёў у шпіталі. Перамогу я сустрэў у Польшчы, потым яшчэ паўтара года праслужыў у Германіі. Дадому вярнуўся ажно ў 1947 годзе. Цяжкае было жыццё, але з цягам часу пабудаваў хату, ажаніўся, пачаў працаваць у лясгасе і быў на гэтай працы я ажно 35 гадоў, да самай пенсіі.”