Успаміналася, як фашысты заселі ў лясах і не давалі нават падняцца, палівалі свінцовым дажджом. Цэлы дзень ішоў бой. То былі апошнія варожыя группоўкі на вызваленай польскай тэрыторыі. А да гэтага Іван Пісанка, салдат запаснога палка, капаў акопы, часта пад снарадамі. Шасцёра сутак пракладваў разам з таварышамі дарогу да Кёнігсберга-шаша была замініравана, і яе вораг абстрэльваў так, што тэхніка практычна не магла праехаць. Дарогу тую масцілі ў гразі і вадзе-калі ўзарвалі плаціну, мора затапіла вялізную тэрыторыю. Паваяваць салдату Пісанку давялося нямнога, але што такое франтавыя будні, зведаў добра. А вось баўэрскага хлеба ох і наеўся! У лютым 1943-га забралі юнака з Эймінаўцаў у Нямеччыну. Шаснаццаці год яшчэ не меў. У горадзе Інстэрбург іх размяркоўвалі:каго на завод, каго ў маёнтак. Два гады парабкаваў Іван Пісанка ў Нямеччыне. Аднойчы спрабаваў уцячы.