Ротонберг Петр Иванович родился в семье врача. До войны имел образование семь классов. Пошел добровольцем в партизанский отряд. Ему было только 17 лет. Партизанил в Белорусских лесах, до сорок четвертого года был в партизанах, потом был призван в армию. Воевал на первом, втором и третьем прибалтийских фронтах, освобождал Прибалтику. Потом Петр Иванович воевал на первом белоруском фронте. Был артиллеристом. Дошел до Берлина . Вспоминает Петр Иванович один день из своей жизни на фронте: “Были на переднем краю, фарсировали Одер. Ночью нужно было шести человекам переплыть на двух лодках с пушкой реку. Они уже были 200 метров от берега, как фашисты открыли огонь. Лодка была пробита, пушка утонула. Кто не умел плавать тоже сразу утонули.”Только двум солдатам и Петру Ивановичу удалось переплыть к берегу и сообщить , что случилось. День Победы он встретил вместе с солдатами своей армии и американскими солдатами на Эльбе. З успамінаў: — Я тады быў у партызанскім атрадзе Камарова (гэта псеўданім Васіля Захаравіча Каржа). У той дзень мы выканалі цяжкае заданне і адпачывалі. Увечар прыйшлі пяць ці шэсць партызан. Спыніліся яны ў Хілюціча Васіля (ён са Сцяпанам Данілавічам Шапялевічам спаборнічалі: хто болей дапаможа "нашым"). Дагаварыліся, што Васіпь павядзе іх у засаду. Ноччу яны пайшлі ў бок урочышча Лечаны, каб зранку з'явіцца на вузкакалейцы. У той час на нарыхтоўцы лесу працавала нямецкая каманда (ваенна-будаўнічая арганізацыя захопнікаў). 3 імі быў нямецкі афіцэр, які пайшоў прагупяцца з сабакам. Аднак гэтага партызаны не ведалі і адкрылі агонь. У перастрэлцы не чутно было, як падышоў ззаду немец: ён і "скасіў" смельчакоў аўтаматнымі чэргамі. Правадніку Васілю і аднаму ці двум партызанам удалося збегчы: яны і расказалі нам аб трагедыі. Мы не ведалі гэтых партызан. Аднак адпомсцілі за іх пагібель... А хто пахаваў хлопцаў, не ведаю: хутчэй за усё, мясцовае насельніцтва. (Запісана ў кастрычніку 2003 года). Жонка расказвала, што, калі прагналі немцаў у Германію, пераплыў Одэр “туд і назад”. Пасля вайны працаваў майстрам на падсочцы (смалу жывіцу збіралі ў лесе), затым быў начальнікам на камбінаце (на пілараме). Быў добры і спагадлівы. Браў на работу сірат і абяздоленых. Заступаўся за пакрыўджаных. Яго брат Леў быў старшынёй у вёсцы. Калі ўлады звалі Пятра на хутары, раскрываць дахі ў дамах, каб людзі пераязджалі жыць у вялікія вёскі з лясоў, то не пагадзіўся: “Яны мяне ў вайну кармілі, я ім не буду шкодзіць!”.